Kolba (łac. spadix, ang. spadix) – rodzaj kwiatostanu roślin, zwany z rosyjskiego kaczanem. W botanice określeniem tym nazywa się kłos o silnie zgrubiałej osadce. Często w kolbie kwiaty ułożone są bardzo gęsto i ściśle obok siebie. Kolba występuje m. in. u niektórych roślin z rodziny arekowatych, obrazkowatych, wiechlinowatych. W kolbę zebrane są np. kwiaty żeńskie i ziarniaki kukurydzy.

Hymen w mitologii greckiej patron małżeństwa i uroczystości weselnych, bóstwo weselne. Opiekun młodych małżeństw wyobrażany w postaci uskrzydlonego młodzieńca z pochodnią weselną, wieńcem kwiatów lub welonem w ręce. Według starożytnych wierzeń, słaby płomień pochodni w trakcie zaślubin zapowiadał niepowodzenia lub nieszczęścia dla młodego małżeństwa.

Kręczynka jesienna (Spiranthes spiralis) - gatunek byliny z rodziny storczykowatych.

Charakterystyka

Kwiaty

Ma białe kwiaty.

Owoc

Owocem jest torebka.

Występowanie:
Kręczynka jesienna jest rośliną niezwykle rzadką. W Polsce rośnie na zaledwie kilkunastu stanowiskach. W ostatnich dziesięcioleciach obserwowany jest duży spadek liczby stanowisk.

Ochrona:
Status w Polskiej Czerwonej Księdze: Gatunek krytycznie zagrożony (CR).

Nachyłek barwierski (Coreopsis tinctoria) - gatunek jednorocznej rośliny ozdobnej z rodziny astrowatych.

Charakterystyka

Pokrój

Zwarty, wysokość około 40cm.

Kwiaty

Zabrane w (kwiatostan) typu koszyczek. U gatunku żółte o długich języczkach, w odmianach m.in. dwubrawne z dodatkiem brązów, pomarańczy itp. Kwitnie późnym latem.

Wykorzystanie

Na rabaty.

Kolba (łac. spadix, ang. spadix) – rodzaj kwiatostanu roślin, zwany z rosyjskiego kaczanem. W botanice określeniem tym nazywa się kłos o silnie zgrubiałej osadce. Często w kolbie kwiaty ułożone są bardzo gęsto i ściśle obok siebie. Kolba występuje m. in. u niektórych roślin z rodziny arekowatych, obrazkowatych, wiechlinowatych. W kolbę zebrane są np. kwiaty żeńskie i ziarniaki kukurydzy.

Leszczynowate (Corylaceae Mirb. ) - rodzina drzew i krzewów należąca do rzędu leszczynowców. Znanych jest ok. 60 gatunków rosnących w klimacie umiarkowanym i subtropikalnym Eurazji, Ameryki Płn. i Środk.

Charakterystyka

Kwiaty: Rośliny jednopienne, ale kwiaty są rozdzielnopłciowe. Kwiaty męskie zebrane w kotkowate kwiatostany, kwiaty żeńskie zebrane w grona.

Owoce: Orzechy lub orzeszki.

Systematyka

Pozycja w systemu Reveala 

Gromada okrytonasienne, podgromada Magnoliophytina, klasa Rosopsida, podklasa oczarowe, nadrząd Juglandanae, rząd leszczynowce. Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes: Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, Universyty of Maryland, 1999 Systematyka rodziny leszczynowate wg Reveala

Podział wg systemu Reveala 

• podrodzina: Coryloideae Hook. f.
  • plemię: Coryleae Dumort.
    • rodzaj: Corylus L. - leszczyna
• rodzaj: Ostrya Scop. - chmielograb, ostria
• rodzaj: Ostryopsis Decne.

Podział wg systemu Cronquista 

• rodzaj: grab (Carpinus)
• rodzaj: leszczyna (Corylus)
• rodzaj: ostria, chmielograb (Ostrya)
• rodzaj: Ostryopsis (należy tu gatunek: Ostryopsis davidiana).

Przypisy

Magnolia purpurowa (Magnolia liliiflora Desr.) – gatunek drzewa należący do rodziny magnoliowatych. Magnolia ta rośnie na stanowiskach naturalnych na Dalekim Wschodzie. W Polsce jest sadzona jako roślina ozdobna. Należy do jednego z częściej u nas hodowanych gatunków magnolii.

Charakterystyka

Pokrój 

Małe drzewo lub krzew, dorastające do 4 m wysokości. Korona zwarta, szerokości ok. 4 m.

Liście 

Duże (10 – 15 cm długości), jasnozielone liście, o owalnym kształcie.

Kwiaty 

Z wyglądu przypominają kwiaty tulipana. Są to najintensywniej wybarwione kwiaty wśród wszystkich odmian magnolii. U różnych odmian mają różne odcienie różu, wewnątrz są prawie białe. Podobnie, jak u wszystkich magnolii brak zróżnicowania na kielich i koronę. Kwiaty o średnicy do 12cm wyrastają na wierzchołkach pędów i składają się z 6-8 płatków. Lekko pachną. W środku kwiatu liczne pręciki i słupki. Pąki kwiatowe mają czarny odcień z połyskiem. Zakwita bardzo obficie w maju, równocześnie z rozwojem liści. Jej kwiaty nie są więc tak narażone na przemarzanie podczas kwitnienia, jak u magnolii pośredniej, czy gwiaździstej. Czasami pojedyncze kwiaty zakwitają jeszcze przez całe lato, aż do zimy.

Owoc 

Liczne mieszki. Z nasion można wyhodować sadzonki.

Wymagania 

Wymaga słonecznego stanowiska. Jest niezbyt wytrzymała na mróz i dlatego nie powinna być sadzona w rejonach o silnych mrozach, czy w kotlinach rzecznych, gdzie tworzą się zastoiny mrozowe. Wymaga żyznej i przepuszczalnej gleby o lekko kwaśnym odczynie.

Odmiany

Oprócz typowego gatunku botanicznego sadzone są różne odmiany, z których najcenniejsze to mieszańce międzygatunkowe magnolii purpurowej z magnolią gwiaździstą (M. stellata):

• `Betty` - ma duże, ciemnoamarantowe kwiaty. Osiągają średnicę do 30 cm. Rozwierają się bardzo szeroko odsłaniając jaśniejszy środek. Stosunkowo odporna na mróz. Kwitnie od końca kwietnia aż do czerwca. Zakwita bardzo wcześnie, bo czasami kwitną już jednoroczne sadzonki.
• `Nigra` - zakwita bardzo wcześnie, bo czasami kwitną już jednoroczne sadzonki. Ciemnobordowe kwiaty, podobne do kwiatów magnolii gwiaździstej, ale mające kilkanaście płatków zakwitają w maju i czerwcu. Kwitnie bardzo obficie i długo.
• `Ricki` - kwiaty o wąskich płatkach, purpuroworóżowe, u nasady ciemniejsze. Kwitnie bardzo obficie i długo.
• `Susan` - pokrój krzaczasty, zwarty. Kielichowate, purpurowoczerwone kwiaty osiągają wielkość do 15 cm. Ma długi okres kwitnienia – od końca kwietnia do początku czerwca. Stosunkowo odporna na mróz.
• Do tej samej grupy mieszańców należą też rzadziej u nas spotykane odmiany: `Ann`, `Jane`, `Judy` i `Randy`.

Uprawa. Choroby, szkodniki i ich zwalczanie

Zobacz: magnolia

Powojnik pośredni (Clematis x jouiniana Schn.) - gatunek rośliny z rodzaju powojników. Jest to mieszaniec gatunków powojnika pnącego (Clematis vitalba) i powojnika barszczolistnego (Clematis heraclelifolia).

Charakterystyka

Łodyga

pędy płożące dorastające do 3-4 m.

Liście

ciemnozielone, trójdzielne, z ząbkowanymi brzegami.

Kwiaty

kwiaty jasnofioletowe lub niebieskfioletowe, drobne, o średnicy 2-3 cm zebrane w grona. Kwitnie w lipcu i sierpniu.

Roślina trująca

trujące są sok, liście, kwiaty i owoce.

Hydrogamia, wodopylność – zapylenie kwiatów za pomocą wody. Występuje u niektórych roślin związanych ze środowiskiem wodnym, których kwiaty wykształcają się pod wodą, jak np. u zamętnicy (Zannichellia), |rogatka (Ceratophyllum), jezierzy (Najas), zostery (Zostera) i in. Może być podwodne, lub nawodne.

W kwiatach przystosowanych do zapylenia podwodnego (np. u rogatka), pylniki mają uproszczoną budowę, a ich pyłek jest cięższy od wody. Kwiaty są szeroko rozchylone, a znamię słupka jest lejkowate, by łatwiej wychwycić pyłek. W kwiatach zapylanych nad wodą kwiaty żeńskie znajdują się na powierzchni wody. Ziarna pyłku są zwykle pozbawione warstwy chroniącej je od wyschnięcia, mają wydłużony kształt, a często zaraz po opuszczeniu pylników wytwarzają łagiewkę pyłkową. Dzięki temu mogą być łatwo unoszone przez wodę. U nurzańca (Vallisneria), który jest rośliną podwodną, kwiaty męskie natomiast odrywają się w całości od rośliny i unoszone przez wodę docierają do kwiatów żeńskich. Posiadają pęcherzyk powietrza, który unosi je na powierzchni wody. Kwiaty żeńskie po zapyleniu są wciągane do wody przez skręcającą się spiralnie łodyżkę.

Czarne kwiaty. Białe kwiaty - cykle prozy Norwida. Drukowane w Czasie w latach 1856-1857. W obydwu autor nie starał się narzucać sobie jakiegokolwiek stylu literackiego - zależało mu na wierności faktom. Uważane za arcydzieło polskiej prozy.

Czarne kwiaty - przymiotnik “czarne” oznacza żałobny lub nekrologiczny charakter zapisków. Opisują spotkania i rozmowy z poetą Stefanem Witwickim, Chopinem, Słowackim, Mickiewiczem i malarzem Delaroche’m. Zawierają także wspomnienie o nagłej śmierci nieznanej Norwidowi “podobno Irlandki”.

Białe kwiaty - Tworzą zbiór fragmentów zaczerpniętych z dziennika autora. Zawierają opisy estetyki ciszy, nieobecności i “przemilczenia”, charakterystycznego dla twórczości Norwida. Brak w tym cyklu patosu i pretensjonalnej ekspresywności.

Wianek – rodzaj nakrycia głowy (wieńca) upleciony z ziół i kwiatów (obecnie często ich tekstylnych lub plastikowych imitacji). Tradycyjnie wianki noszone były przez dziewczęta i niezamężne kobiety, stąd stały się symbolem dziewictwa. W przenośni o kobiecie, która straciła dziewictwo mówiło się, że “straciła wianek”.

Z uwagi na symbolikę, w dawnych czasach zmarłe zakonnice chowane były w wiankach. Wianek pojawia się też na wielu obrazach o treści religijnej. Biały wianek jest też częstym elementem stroju dziewczynek przystępujących do Pierwszej Komunii.

Wianek pojawia się też w strojach ludowych (np. stroju krakowskim).

Tradycyjnym obyczajem jest puszczanie na wodzie wianków w Noc Świętojańską (24 czerwca).

Kwiaty zła (Les fleurs du mal), znane również po polsku jako Kwiaty grzechu to zbiór wierszy opublikowany przez Charlesa Baudelaire’a w roku 1857.

Od 1845 roku Baudelaire zapowiadał wydanie zbioru wierszy pod nazwą Lesbijki (Les Lesbiennes), później miał on nosić tytuł Otchłań (Les Limbes) i opisywać siedem grzechów głównych, którymi rządzi Nuda,
co zapowiada pierwszy wiersz zbioru — Do czytelnika. Zbiór, dedykowany Théophile’owi Gautier,
dzieli się na sześć części, pogrupowanych tematycznie:

• Spleen i ideał
• Obrazy paryskie
• Wino
• Kwiaty zła
• Bunt
• Śmierć

Bezpośrednio po wydaniu Kwiatów zła przeciwko autorowi wytoczono proces o obrazę dobrych obyczajów dotyczący 13 ze 100 wierszy. W wyniku procesu Baudelaire musiał zapłacić grzywnę 300 franków (zmniejszoną później do 50 franków) i usunąć sześć wierszy. W drugim wydaniu z roku 1861 autor pominął zakazane sześć wierszy, dodał 32 wiersze i nową część Obrazy paryskie. W trzecim, pośmiertnym wydaniu z roku 1868 z przedmową poety Théophile’a Gautiera przywrócono zakazane wiersze i dodano 25 wierszy, w tym zawartość zbioru Épaves (Szczątki), wydanego w Brukseli w 1868 roku.

Na polski przekładali Kwiaty zła między innymi Wiktor Gomulicki, Antoni Lange i Zofia Trzeszczkowska, Stanisław Korab-Brzozowski, Czesław Jastrzębiec-Kozłowski, Bohdan Wydżga, Marian Piechal.

Ornitogamia – jest jednym z zoogamicznych sposobów zapylania i oznacza zapylanie kwiatów przez ptaki. Dotyczy około 2000 gatunków żyjących w tropikach i subtropikach, które odżywiają się produktami kwiatów, a głównie nektarem np. kolibry, cukrzyki, nektarniki, szlarniki, drepanisy, lory, miodojady, czerwonki.

Rośliny zapylane przez ptaki wykazują szereg przystosowań. Ptaki są wzrokowcami, by je zwabić rośliny wytwarzają duże i barwne kwiaty. Kwiaty te nie maja zapachu (u ptaków zmysł węchu jest słabo rozwinięty), ale mają jaskrawe barwy, wytwarzają dużo nektaru. Rośliny zapylane przez ptaki występują w krajach tropikalnych. Do roślin tych należą np. bananowiec, strelicja królewska, szałwia jaskrawa, banksja, fuksja, niektóre gatunki storczyków. Niekiedy ptaki żywią się słodkim i soczystym okwiatem.

Ptaki zapylające kwiaty dokonują tego albo z lotu wiszącego, jak kolibry (potrafią zawisnąć w powietrzu nieruchomo nad kwiatem), lub siedząc na roślinie (np. papugi). Kolibry posiadają długi dziób, nieraz zagięty, umożliwiający dostanie się do głęboko umieszczonych miodników. Wiele gatunków kolibrów wykazuje przystosowanie do pobierania nektaru z określonych tylko gatunków roślin.

Florystyka [niem. < łac.], dział botaniki zajmujący się inwentaryzacją flory. Zajmuje się on ustalaniem dla poszczególnych obszarów spisu jednostek systematycznych (np. gatunków, odmian) z podaniem ich stanowisk. Obecnie florystyka jest nauką podstawową w badaniach fitosocjologicznych i fitogeograficznych, a poznanie flory danego obszaru stanowi podstawę racjonalnego zagospodarowania środowiska geograficznego.

Publikowaniu prac z zakresu florystyki są poświęcone specjalne czasopisma, np. w Polsce „Fragmenta Floristica et Geobotanica”.

Florystyką jest nazywana także sztuka układania kwiatów (bukieciarstwo).

Zeugma (dosł. związek, sprzężenie) figura retoryczna polegająca na jednoczesnym użyciu pojęć

• w znaczeniu dosłownym i przenośnym
  np. doprowadziła do porządku ubranie i myśli
• konkretnych i abstrakcyjnych
  np. ojczyźnie oddali uczucia i krew
• różniących się rodzajem, liczbą, przypadkiem itp.
  np. w jej ogrodzie rosły przeróżne kwiaty i stara grusza